Annuleren
Zoeken
×
  • Geen resultaten

    We konden voor de zoekopdracht geen resultaten vinden.

  • Aan het zoeken

    De resultaten voor de zoekopdracht worden verzameld.

Thuis: Juul op Erasmus

Vanaf september komt er een nieuw volkje in menig studentenstad: de Erasmusstudenten. De lingua franca is Engels, er wordt flink gefeest, een beetje gestudeerd en vooral veel nieuwe dingen ervaren. Afgelopen jaar heb ik Antwerpen doorkruist om in gesprek te gaan met studenten wat voor hen thuis betekent en om hen vast te leggen in hun studentenverblijf. Deze keer geen Antwerpen als decor, maar de wonderschone Alpen. Ik ben namelijk in Innsbruck, Oostenrijk, tijdens mijn Erasmusuitwisseling. Hoe maak je voor jezelf een thuis als je ver van huis bent? Hoe red je jezelf in een ander land? Wat verandert er allemaal? Ik laat jullie deze keer mijn eigen studentenverblijf zien en aangezien alles toch een beetje anders is, sta ik nu ook zelf voor de camera.

Studeert: Toegepaste Taalkunde Duits-Spaans

Heeft gewoond: Roosendaal, Arnhem, Antwerpen, Innsbruck

"Ik woon nu tijdens mijn Erasmus-uitwisseling in Innsbruck, Oostenrijk. Ik vind het een bijzondere plek om te wonen. Deze prachtige stad ligt in een dal tussen de bergen en deze combinatie maakt het geweldig. Je bent in een klein uurtje al in de bergen en deze wetenschap maakt het ook zo verslavend om elk vrij momentje te benutten om even te gaan wandelen. Ik weet nu al dat ik de bergen ga missen. Ik denk dat in een land als Oostenrijk de cultuurschok niet zo groot is, maar het is altijd belangrijk om wat over het land te weten als je ergens naar toe gaat, zeker als je er ook tijdje gaat wonen. Daarnaast is de taal spreken ook een belangrijk aspect om je weg makkelijk te vinden.”

De grootste aanwezige factor van mijn kotleven zijn mijn ruim 200 internationale buren verdeeld over zes verdiepingen. Uiteraard ken je niet iedereen, maar zoveel jonge mensen in een gebouw stoppen heeft een grote invloed op je kotleven. Verdiepingsfeestjes, keukens met resten spaghetti op de muur, gangen gevuld met geschreeuw en ontvoerde planten die opeens opduiken als gevolg van een dronken geniaal idee, vormen zo’n beetje de realiteit van het alledaagse leven hier. De omringende huishoudens kennen het politienummer ondertussen al uit hun hoofd. Dit is een kant van het verhaal. Een andere kant is ook de vriendschappen die je sluit. De gezellige etentjes in de keuken. De wandelingen in de bergen. Het geklop op kamerdeuren om even te kletsen. Allemaal mensen uit alle uithoeken van de wereld met wie je eventjes verrassende, geweldige avonturen beleeft. Ik vind het sociale aspect het meest interessant van het kotleven. Je moet je altijd tot een ander verhouden, wat soms niet altijd even makkelijk is, maar het wel heel leuk maakt.”

“Eten is een belangrijk deel van ons leven en als dat min of meer hetzelfde is als thuis, helpt dat zeker om je net even thuis te voelen. Zeker met eten, wissel je veel uit. Van mijn Finse buurmeisje leer ik weer nieuwe recepten en van mijn Sloveense buurjongen leer ik weer een andere manier van thee zetten. Daarnaast is samen eten ook een geweldige manier om tijd met elkaar door te brengen en elkaar te leren kennen.”

 “De balans tussen tijd voor jezelf en de tijd met de mensen hier is soms even zoeken. Zeker in het begin als je niemand kent, ga je er zo veel mogelijk op uit om te socializen. Dat is een beetje vermoeiend en beangstigd bijna, je wilt immers niks missen of je eenzaam voelen, maar het is wel belangrijk om even tijd voor jezelf te nemen. En om te studeren natuurlijk.”

"Spulletjes zijn heel belangrijk. Ik ben heel blij dat ik wat foto’s, gedichtjes en afbeeldingen die ik bewonder, heb opgehangen. Ze gaan eigenlijk altijd met mij mee, waar ik ook woon, dus ondertussen zijn ze ook een belangrijk deel van mijn leven geworden. In elk huis en elk land heb je weer andere typische spullen op kot staan. Nu heb ik hier opeens ski’s staan. Ik heb nooit heel veel geskied, maar door deze kans om hier in de bergen te zijn, heb ik alles aangeschaft en ben ik zeker van plan om ze te houden en dan ook te gaan skiën uiteraard. Nooit gedacht dat ik ooit nog eens een volledige skiuitrusting tot mijn interieur zou kunnen rekenen.”

Een speciale dank aan María Arias